Κρασί, το Επίσημο Ποτό της Δύσης
Ομολογώ πως ποτέ δεν είχα σκεφτεί να το περιγράψω έτσι. Σαράντα χρόνια τώρα με κοιτά στα μάτια, αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξής μου και ενσάρκωση των αξιών μου. Το θεωρούσα δεδομένο, όπως συχνά συμβαίνει στις μακρόχρονες σχέσεις. Δεν φαντάστηκα ποτέ πως η ύπαρξή του θα μπορούσε να τεθεί σε αμφιβολία, πως θα κινδύνευε με αφανισμό, ακριβώς επειδή αποτελεί την απόλυτη ενσάρκωση του ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού, ακριβώς επειδή είναι το «Επίσημο Ποτό της Δύσης».
Οφείλω τη διαπίστωση αυτή για το κρασί στον εξαιρετικό Αμερικανό οινογράφο Tom Wark, ο οποίος, βλέποντας τα πρόσφατα έκτροπα στους δρόμους της Γαλλίας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:
«Το περασμένο Σαββατοκύριακο, σε όλη τη Γαλλία, μνημεία και σύμβολα του γαλλικού πολιτισμού τα οποία σέβομαι και αγαπώ δέχθηκαν επιθέσεις από εμπρηστές που μισούν τη Δύση. Σύμβολα των πνευματικών και ιδεολογικών θεμελίων του δυτικού πολιτισμού υπέστησαν βανδαλισμούς και καταστροφές. Παρακολουθούσα αυτά τα γεγονότα και αναρωτιόμουν πόσος καιρός θα περάσει μέχρι η αντιδυτική ιδεολογία που οδηγεί αυτούς τους κακοποιούς στρέψει την προσοχή της προς το “Επίσημο Ποτό της Δύσης”».
«Το κρασί, που αποτελεί αναμφισβήτητα το “επίσημο ποτό” της Δύσης, δεν είναι σίγουρο πως θα επιβιώσει από μια επίθεση κατά των δυτικών αξιών. Όταν εξαπολύονται επιθέσεις εναντίον των δυτικών θεσμών και της δυτικής σκέψης, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι τα σύμβολα της Δύσης θα αγνοηθούν και θα μείνουν ανέπαφα για πάντα. Θα ήταν συνετό, αν αγαπάτε το κρασί και αν, για οποιονδήποτε λόγο, επιλέξετε να μην αντισταθείτε στις προφανείς επιθέσεις κατά της δυτικής κουλτούρας, να έχετε τουλάχιστον υπόψη σας ότι, αν η Μαριάν (σ.σ. σύμβολο της γαλλικής δημοκρατίας) μπορεί να υποστεί βανδαλισμό και καταστροφή, το ίδιο μπορεί να συμβεί και στους τόπους όπου παράγεται το επίσημο ποτό της Δύσης».
Πολλοί θα θεωρήσουν τις ανησυχίες αυτές υπερβολικές και τις διαπιστώσεις του συγγραφέα πολιτικά υποκινούμενες. Όμως, ήδη βλέπουμε αλλαγές σε καθημερινές συνήθειες πολιτών και αξιακούς συμβιβασμούς σε χώρες όπως η Γαλλία, η Σουηδία, η Αγγλία και αλλού, ως αποτέλεσμα της ραγδαίας εξάπλωσης του Ισλάμ σε όλες τις δυτικές κοινωνίες ―διότι περί αυτού πρόκειται―, από τα ολοένα και περισσότερα κρεοπωλεία «χαλάλ» μέχρι τις χωριστές τάξεις κολύμβησης αγοριών και κοριτσιών στο δημοτικό.
Ας ξεκαθαρίσουμε, ωστόσο, κάτι αυτονόητο, που δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται διευκρίνιση: ο σεβασμός στην ανεξιθρησκεία, στα πιστεύω, στις παραδόσεις και στις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες κάθε ανθρώπου και κάθε κοινωνίας είναι αδιαπραγμάτευτος. Οφείλει, όμως, να είναι αμοιβαίος. Όπως οι πραγματικοί δυτικοί σεβόμαστε ―και ενίοτε επιδοτούμε― το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει, να ζει και να εκφράζει ελεύθερα την πίστη και την παράδοσή του, έτσι απαιτούμε να γίνεται σεβαστή και η δική μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τα δικά του πιστεύω στους άλλους, να στρέφεται εναντίον των δικών τους ή, πολύ περισσότερο, να επιχειρεί να καταστρέψει τα σύμβολα, τις αξίες και τις παραδόσεις τους. Η ανεκτικότητα δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη ούτε να μετατρέπεται σε ανοχή απέναντι στην καταστροφή όσων εμείς θεωρούμε πολύτιμα.
Αλλά παρακολουθώντας άναυδοι όσα έγιναν τελευταία στη Γαλλία, είναι άραγε υπερβολή να θεωρήσουμε πως και το αλκοόλ, που είναι ανάθεμα για τη θρησκεία αυτή (πόσο δε μάλλον το κρασί, που είναι ΤΟ σύμβολο του Χριστιανισμού), θα βρεθεί κάποια στιγμή στο στόχαστρο των μουλάδων με μικρές, αρχικά, απαγορεύσεις που σιγά σιγά θα εδραιωθούν και θα εξαπλωθούν, στο πλαίσιο εφαρμογής της Σαρία, που αποτελεί τον διακηρυγμένο στόχο των ισλαμιστών;
Παράλληλα, δε, με την εξάπλωση του Ισλάμ στις καρδιές των δυτικών κοινωνιών, έχουμε το φαινόμενο όχι απλώς της αμφισβήτησης, αλλά της πλήρους απόρριψης των δυτικών αξιών από εξτρεμιστικά στοιχεία της ίδιας της Δύσης, τα οποία, παραδόξως και επί της ουσίας, ταυτίζονται με τους στόχους των ισλαμιστών. Όπως, για παράδειγμα, η κα Darializa Avila Chevalier από τη Νέα Υόρκη, άρτι εκλεγείσα στη Βουλή των Αντιπροσώπων και συνιδρύτρια μιας πανεπιστημιακής ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως εξής: «Είμαστε Δυτικοί που παλεύουμε για την πλήρη εξάλειψη του Δυτικού πολιτισμού».
Αν τώρα προσθέσουμε στην ανίερη αυτή συμμαχία και τους απανταχού «υγιεινιστές», οι οποίοι άλλη δουλειά δεν έχουν από το να πολεμούν από το πρωί μέχρι το βράδυ την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών παντός τύπου, βλέπουμε να δημιουργείται στον ορίζοντα η «τέλεια καταιγίδα» για το κρασί και τον πολιτισμό του.


