🔥 Κατευθείαν στο «ψητό»: τρως νόστιμα;

Ναι, χωρίς μεν και αλλά. Πολύ νόστιμα, με βάθος, ίσως και μέχρι υπερβολής!

🆔 κουζίνας;

Ιαπωνική μεν, αλλά ταβέρνας (sakaba / izakaya), με πινελιές street comfort food. Προσοχή: όπως οι Έλληνες δεν τρώμε μόνο μουσακά, οι Ιάπωνες δεν τρώνε μόνο σούσι. Τρώνε σούπες, σαλάτες, τηγανητά, ψητά και μαγειρευτά, με λαχανικά, θαλασσινά, ψάρια και κρέατα, γλυκά κ.ά. Τέτοια βρίσκεις στο kuchisabishii (έχει και χορτοφαγικά, για τους  πιστούς του είδους).

🥂 Τι πίνεις;

Σάκε, δαγκωτό, το χύμα είναι ήπιο και ελαφρύ, έχει όμως και εμφιαλωμένα. Αν όχι εδώ, πού; Υπάρχουν και λίγα κρασιά, καλά επιλεγμένα, ώστε να ταιριάζουν με το μενού, λίγες μπίρες που ταιριάζουν με αυτή την κουζίνα, καθώς και κάποια κοκτέιλ.

📋 Ο κατάλογος είναι ΟΚ ή θες διδακτορικό για να τον διαβάσεις;

Μια χαρά είναι: όσο πρέπει ιαπωνικός (να το ζήσεις κι εσύ) και αρκούντως επεξηγηματικός.

✨ Ο χώρος πώς είναι;

Όπως μια ιαπωνική ταβέρνα και αν αυτό ακούγεται ακαταλαβίστικο, κάτι ανάμεσα σε κλασάτο fast food και νεοελληνικό καφενείο με πινελιές από την Άπω Ανατολή. Ένας μικρός, απλός και ευχάριστος χώρος, μόνο με εσωτερικά τραπέζια. Έχει και μια ξύλινη γωνιά για σχεδόν οκλαδόν κάθισμα χωρίς παπούτσια, για τους φανατικούς. Μουσική δεν προσέξαμε, άρα και αν είχε δεν ενόχλησε. Smell test: ρούχα σχεδόν αμύριστα!

👋 Το σέρβις είναι καλό;

Ναι, αυτό που λέμε «το έχουν». Γνωρίζουν το μενού, έχουν στυλ, απλότητα και τόση-όση φιλικότητα ώστε να μην φαίνεται πως θέλουν να μπουν και στην παρέα! Καλή και η ροή με την οποία έφτασαν τα πιάτα στο τραπέζι, γιατί αλλού έρχονται φύρδην-μίγδην…

📸 Πας για το φαγητό ή… για να σε δουν;

Για το πρώτο! Βέβαια, αφού έχει γίνει viral, κάποιοι πάνε και για τα δύο.

🎯 Ικανοποιεί την υπόσχεση· είναι αυθεντικό ή δήθεν;

Εξελληνισμένο ή όχι, ο Θεός και η ψυχή του! Πείθει, πάντως, απόλυτα.

💸 Πληρώνεις και λες χαλάλι;

Εντελώς. Οι καλές τιμές του μενού σε προετοιμάζουν, αλλά και πάλι το τελικό ποσό φαίνεται μάλλον χαμηλότερο. Οι δε μερίδες των κυρίως πιάτων ικανοποιούν ακόμη και όσους δεν γεμίζει εύκολα το μάτι τους.

🔚 Μας χάλασε κάτι (ή… το στομάχι); Θα ξαναπηγαίναμε;

Δεν μας χάλασε το παραμικρό. Το στομάχι παρέμεινε ελαφρύ και το στόμα άοσμο. Θα ξαναπηγαίναμε και θα πηγαίναμε και άλλους ανοιχτόμυαλους, αρκεί να αντέχουν τις ουρές, γιατί, δυστυχώς, κρατήσεις δεν κάνουν.

Kuchisabishii σημαίνει «μοναχικό στόμα» στα ιαπωνικά, που ψάχνει καλό φαγητό ακόμα κι όταν δεν πεινάς. Μόνο και μόνο για την απόλαυση, όπως εδώ. 

BUTANIKU KAKUNI: καραμελωμένο χοιρινό κότσι, σε στιλ kakuni (σιγομαγειρεμένο), τόσο μαλακό που βάζει τα γυαλιά σε πολλά άλλα κότσια. Έρχεται φτιαγμένο για παιχνίδι: γεμίζεις bao (ψωμάκια ατμού) με πίκλες, hoisin sauce (ασιατική γλυκιά σάλτσα BBQ) και πικάντικη kimchi sauce (αλμυρή, όξινη και καυτερή κόκκινη σάλτσα) ή, απλώς, βουτάς τα ψωμάκια στη σάλτσα, ενώνοντας περίτρανα την ιαπωνική με την ελληνική κουλτούρα.

YAKI UDON: πιάτο-γρίφος για την ασιατική του καταγωγή, αφού θυμίζει πολλές κουζίνες, αλλά η νοστιμιά του είναι ξεκάθαρη. Udon (αφράτα και χοντρά noodles), stir-fried, δηλαδή τηγανισμένα και ανακατεμένα σε δυνατή φωτιά, με λαχανικά, αβγό και γαρίδες ψημένες ολόσωστα, να «κρατάνε» και να σου… «μιλάνε».

OKINAWA KARE: κάρι τόσο γευστικό, μακάρι να τρώγαμε κάθε μέρα. Με τρίσβαθη, όχι απλώς βαθιά, νοστιμιά, που ακουμπά την υπερβολή, το κάρι της Οκινάουα είναι, έτσι κι αλλιώς, πιο τροπικό και γλυκό από το κλασικό ιαπωνικό. Εδώ το «πειράζουν» κιόλας με γάλα καρύδας και γίνεται… τούρμπο. Με μοσχάρι, λαχανικά και σκανδαλιστικά παχύρρευστη υφή, τρώγεται άνετα και σαν σούπα, για να μη μείνει ούτε σταγόνα.

RORU CHIKIN DONBURI: λέγεται και don (χωρίς buri) και είναι το κλασικό ιαπωνικό καθημερινό πιάτο «όλα σε ένα»: ένα μεγάλο μπολ ρυζιού με «κατιτίς» από πάνω (ψάρι, κρέας, λαχανικά, σάλτσες…). Εδώ με χειροποίητο ρολό κοτόπουλου, μάλλον λίγο σκληρό, μαριναρισμένο σε μίσο (πάστα από ζυμωμένα φασόλια σόγιας, αλάτι και τον μύκητα koji), edamame (φασόλια σόγιας) και πίκλες. Ένα ισορροπημένο, πολύ ευχάριστο και άκρως ιαπωνικό απλό πιάτο.

COTTON CHEESECAKE: το viral Japanese cheesecake που «σφάζει με το βαμβάκι». Αέρινο όπως φημίζεται, αλλά εδώ με πιο βαρβάτη γεύση, χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα του: σαφώς λιγότερο γλυκό και λιπαρό από το διάσημο αμερικάνικο ξαδερφάκι του.