🔥 Κατευθείαν στο «ψητό»: τρως νόστιμα;

Νόστιμα αλλά όχι αξέχαστα. Υπάρχουν, όμως, πιάτα που σε ταρακουνάνε.

🆔 κουζίνας;

Ελληνική, με ρουστίκ αιχμές και τσαχπινιά στη χρήση μπαχαρικών. Κλείνει το μάτι και σ’ έναν χαμηλόφωνο εκλεπτυσμό. Ξέρουν οι σεφ… και επειδή ξέρουν, λίγη παραπάνω δημιουργικότητα θα ταίριαζε. Κατά τ’ άλλα, η ανοιχτή φωτιά του ξυλόφουρνου στιγματίζει το μενού χωρίς να το καίει.

🥂 Τι πίνεις;

Έκπληξη: μάλλον μπαίνεις σε πειρασμό για τσίπουρο, τσικουδιά, ούζο και άλλα ελληνικά αποστάγματα: 21 ετικέτες, 8 σε ποτήρι (!), και σε λογικές τιμές. Αν δεν απαρνιέσαι με τίποτα το κρασί, διαλέγεις από περίπου 30. Έχει και 3 ανά χρώμα σε ποτήρι, δηλαδή βάζει κάτω μέχρι και κάποια wine bar... Λογικές οι τιμές και στην λίστα κρασιών, που φλερτάρει με την ήπια+ οινοποίηση, αλλά δεν την κάνει και σημαία. Καλές οι επιλογές της, αλλά μικρή, όπως και τα κολονάτα ποτήρια κρασιού: από τα μικρότερα στην αθηναϊκή εστίαση, κάνουν πολλά κρασιά της λίστας να ασφυκτιούν.

📋 Ο κατάλογος είναι ΟΚ ή θες διδακτορικό;

Απλός και σύντομος. Τόσο, που όλο και κάτι λείπει από κάποιες περιγραφές πιάτων. Δύο λόγια παραπάνω θα τα έπαιρνε.

 ✨ Ο χώρος πώς είναι;

Από αυτούς που νιώθεις σχεδόν μέσα στην κουζίνα, με τους μάγειρες να έχουν παρουσία που γίνεται σκηνική. Στη μία πλευρά η ψησταριά και ο όμορφος ξυλόφουρνος, που αφήνουν αποτύπωμα στον αέρα και στα ρούχα. Σε γωνία, ένας μεγάλος inox πάγκος κουζίνας με ψυγεία. Στη συνέχειά τους, η απλή σάλα με αρκετά πυκνά τραπέζια. Πολύ open kitchen, πολύ all-together, με μουσική που επιτρέπει να συνομιλείς, αλλά είναι μάλλον υπερβολικά πολυσυλεκτική! Στον εξωτερικό χώρο οι ταχύτητες είναι δύο: στο πεζοδρόμιο (οκ…) και απέναντι, στην ομώνυμη πλατεία, με πράσινο και πολλή ατμόσφαιρα.

👋 Το σέρβις καλό;

Απλό και ουδέτερο. Οι όποιες ερωτήσεις απαντήθηκαν λακωνικά και όλα ήρθαν με καλή σειρά και ροή.

📸 Πας για το φαγητό ή… για να σε δουν;

Σαφώς, για το πρώτο πας, αλλά δεν ξέρεις ακριβώς τι θα βρεις. Γιατί γερό παιχνίδι παίζεται στα εκτός καταλόγου. Το θέμα είναι σε ποια μέρα θα πέσεις: κρέατος, ψαριού ή μαγειρευτών, ανάλογα με το ποιος σεφ δίνει το πρόσταγμα. Π.χ. στη μέρα του ψαριού, όπως συνέβη σε εμάς, αν θες κρέας δεν θα αισθανθείς και πολύ τυχερός. Όχι πως ο σταθερός κατάλογος δεν δίνει λύσεις. Αλλά βλέποντας τις ψαρούκλες να παρελαύνουν λαχταριστές, σκέφτεσαι τι έξτρα έχασες από κρεατικά ή μαγειρευτά. Καλό το element of surprise, αλλά δεν βολεύει πάντα.

🎯 Ικανοποιεί την υπόσχεση· είναι αυθεντικό ή δήθεν;

Δήθεν δεν το λες με τίποτα. Όσα  υπόσχεται τα δίνει αρκετά απλόχερα.

💸 Πληρώνεις και λες χαλάλι;

Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ναι. 

🔚 Μας χάλασε κάτι (ή… το στομάχι); Θα ξαναπηγαίναμε;

Εκτός του element of surprise που είπαμε, δύσκολα κάτι σε χαλάει και, ναι, ξαναπάς ευχαρίστως, πόσο μάλλον με τέτοιο γκραν φινάλε (βλ. πιο κάτω, στα πιάτα). 

Στο Πλυτά υπάρχει απλότητα, λόγος ύπαρξης και αρκετή ουσία και νοστιμιά για να επιστρέφεις.

Προζυμένιο ψωμί (πολύ καλό) με ελαιόλαδο (καλό) και ανθό αλατιού. Αλλά δεν προσθέτει μόνο αυτός αλμύρα. Αλμυρή είναι κι η τιμή. Όπως και αλλού, λόγω προζυμιού, το ψωμί έχει γίνει, πια, «πιάτο» (και στην τιμή!). Ψυχραιμία: ψωμί είναι!

Αρακάς στον ξυλόφουρνο, κάτι σαν ελληνικό edamame: εμφανίσιμος, γευστικός και μαεστρικά καβουρδισμένος. Αν και άλλοτε πιο τραγανός, άλλοτε πιο μαλακός, αποτελεί πιάτο για να περνάει νόστιμα η ώρα μέχρι τα επόμενα.

Τυροκαυτερή που το λέει η καρδούλα της ως προς το κάψιμο (τουλάχιστον για όσους ακόμα και τα λίγο καυτερά τους φαίνονται φλογερά) και έχει έντονη γεύση τυριού, που θα ικανοποιήσει όλους τους τυρολάγνους.

Αγγούρι, φινόκιο, ρέγκα: συνδυασμός απλός και ευφυής, με το γλυκανισάτο φινόκιο να δαμάζει την άγρια μυρωδιά της κυρίαρχης ρέγκας, και το αγγούρι να σβήνει την καπνιστή αψάδα της.

Ρεβύθια στον ξυλόφουρνο: να τος, πάλι, ο ξυλόφουρνος εν δράσει. Παρότι δεν κατάφερε να κάνει το όσπριο να λιώνει στο στόμα, η σάλτσα είναι αρτυμένη με ιδιαιτερότητα, για πολλά συγχαρητήρια.

Μαραθόπιτα, γιαούρτι, πιπέρι: φύλλο πίτας εξαιρετικό, δίνει πορεία σε μια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη γέμιση μαραθόπιτας. Νόστιμη μεν, λιγότερο ζουμερή και μυρωδάτη απ’ ό,τι φαντάζεσαι δε, ευτυχώς γλιστράει στο στόμα με τη βοήθεια του γιαουρτιού.

Κατσίκα κοκκινιστή, πατάτες τηγανητές: σαν αμερικανικό pulled pork, ξασμένη κατσίκα καρυκευμένη αριστοτεχνικά, που διατηρεί γενναιόδωρα τη χαρακτηριστική, hardcore μυρωδιά της, πάνω σε τηγανητές πατάτες γαλλικής κοπής και κουλτούρας· ένα ποίημα.

Γαλακτομπούρεκο ζεστό με παγωτό καϊμάκι: ξανάρχεσαι και μόνο γι’ αυτό! Φύλλο τραγανό και βουτυράτο, τέλεια σιροπιασμένο, περικυκλώνει μια γέμιση βαθιάς, σχεδόν τυρένιας νοστιμιάς με βελούδινη υφή. Ένα επιδόρπιο σοφά γλυκό, που δεν λιγώνει.