🔥 Κατευθείαν στο «ψητό»: τρως νόστιμα;


Νόστιμα, αλλά όχι με τρανταχτές διαφορές από διαλεχτές ταβέρνες (εκτός από τις τιμές!). Το νομαδικό παρελθόν των μαγείρων, που αποτελεί και τη βασική υπόσχεση, μοιάζει να μην έχει ολοκληρώσει τις περιπλανήσεις του· οι νομάδες μάγειροι μπορεί να απέκτησαν μόνιμη στέγη, αλλά η φωτιά που περιμένεις από αυτούς δεν έχει ακόμα φουντώσει. Μάλλον θέλει λίγο ακόμα χρόνο για να γίνει γευστική πυρκαγιά. Για να δείξουν όλα τα κοφτερά δόντια της γαστρονομικής αγριάδας τους και την ομορφιά της απλότητας που πρεσβεύουν. Τον δικαιούνται, το Focu Sauvage δεν είναι ούτε ενός μηνός.

🆔 Κουζίνας;


Ελληνική, με ρουστίκ σφραγίδα που αντί για μελάνι έχει… λάδι. Εδώ το χέρι στο λάδι είναι βαρύ. Όσο και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας που φιλοδοξεί να επιβάλλει το εστιατόριο. Με ένα κλικ λιγότερο λάδι θα είχε περισσότερες πιθανότητες. Ευτυχώς, η σημασία στις πρώτες ύλες είναι εξίσου μεγάλη. Κάποιες λιγότερο συνηθισμένες και σε απρόβλεπτους συνδυασμούς προσθέτουν γευστική τσαχπινιά. Το ίδιο και η καλά χωνεμένη οξύτητα μερικών πιάτων.

🥂 Τι πίνεις;


Κρασί, από τη «δερματόδετη», μεγάλη και ψαγμένη λίστα. Πάνω από 120 κρασιά από τον ελληνικό και διεθνή αμπελώνα, καλά δομημένα, σε προκαλούν να παραγγείλεις κρασί. Οι τιμές είναι οι καθιερωμένες για τέτοια εστιατόρια. Δεν θα μας χάλαγε να ήταν λίγο πιο χαμηλές, καθώς οι επιλογές σαφώς προς το ακριβό. Σε ποτήρι 4 αφρώδη, 7 λευκά, 3 ροζέ, 5 ερυθρά και 3 επιδόρπια, επίσης ελληνικά και ξένα, είναι υπεραρκετά και καλά επιλεγμένα. Η ποσότητα σερβιρίσματος μας άφησε, όμως, μάλλον διψασμένους. Υπήρχαν προβλήματα και με τη θερμοκρασία σερβιρίσματος: το ερυθρό ήρθε παγωμένο σχεδόν σαν λευκό! Προτιμότερο από ένα κρασί σε «θερμοκρασία δωματίου», αλλά άλλο δροσερό, άλλο παγωμένο… Κοκτέιλ με ξεχωριστά συστατικά συμπληρώνουν το πακέτο, αλλά στη μπύρα έχουν μείνει πίσω: οι επιλογές είναι πολύ βασικές για τέτοιο μαγαζί, ειδικά σε μια χώρα οι μικροζυθοποιίες, πια, πετάνε.

📋 Ο κατάλογος είναι ΟΚ ή θες διδακτορικό;


Επεξηγηματικός είναι. Ξετυλίγει σε μια κόλλα χαρτί το σύντομο αλλά όχι ελλιπές μενού. Ίσως στο πρόσταγμα της εποχής, ίσως και για να αλλάζει τακτικά.

✨ Ο χώρος πώς είναι;


Πολύ όμορφος! Μέσα εκλεπτυσμένα ρουστίκ, με φωτιές και σκέυη ως επιβλητικό σκηνικό-ταυτότητα κουζίνας και φιλοσοφίας, και ξύλο με τούβλο ως καλαίσθητα γήινο σχεδιασμό με ατμοσφαιρικό φωτισμό. Έξω, στο οικείο πεζοδρόμιο γειτονιάς, το χρώμα είναι ιδιαίτερο και τα τραπέζια αρκετά άνετα. Παντού η εμπειρία είναι ευχάριστη. Παραφωνία τα μαχαιροπήρουνα: πρώτη φορά συναντήσαμε να γλιστρούν τόσο, ακουμπισμένα στα πιάτα. Όσο για τη μουσική επιλογή, κατά τη γνώμη μας δεν έχει εμφανή σύνδεση με το σύνολο: ελληνικά των ‘70s στο τηλεφώνημα της κράτησης, των ‘90s όταν φάγαμε. Αλλά ο κόσμος το ευχαριστιόταν. Οπότε μπορεί παράφωνοι να είμαστε εμείς, που προτιμάμε τους αμιγώς γαστρονομικούς χώρους χωρίς μουσική.

👋 Το σέρβις καλό;


Με καλή ροή πιάτων, αλλά ακόμη όχι πλήρως ρονταρισμένο· κατά κανόνα κατατοπιστικό, πρόθυμο, ευγενικό και ευχάριστο, δεν είναι πάντα αποτελεσματικό. Π.χ., το ποτήρι κρασί που άργησε τόσο πολύ να έρθει άφησε το πιάτο για το οποίο παραγγέλθηκε έρημο και μόνο, οπότε ακυρώθηκε και μαζί του η απόλαυση του pairing.

📸 Πας για το φαγητό ή… για να σε δουν;


Σίγουρα για το φαγητό. Οι foodies το έχουν ήδη βάλει στο στόχαστρο και οι αξιολογήσεις τους στο διαδίκτυο είναι άριστες. Να δούμε αν θα παραμείνουν πιστοί, επιστρέφοντας.

🎯 Ικανοποιεί την υπόσχεση· είναι αυθεντικό ή δήθεν;


Δήθεν δεν είναι με τίποτα, αλλά προς το παρόν ικανοποιεί την υπόσχεση εν μέρει. Την κρατά όμως ζεστή. Το μέλλον θα δείξει.

💸 Πληρώνεις και λες χαλάλι;


Αρκετά. Εντός πλαισίου σύγχρονης αθηναϊκής εστίασης αυτού του στυλ και επιπέδου, που λες και έχει βρει συγκεκριμένο μέσο όρο ανά άτομο. Συνεννοημένοι είναι όλοι εκεί έξω;

🔚 Μας χάλασε κάτι (ή… το στομάχι); Θα ξαναπηγαίναμε;


Διάφορα μας ψιλοχάλασαν, αλλά όχι τόσα ώστε να ανατρέψουν το θετικό ισοζύγιο: θα ξαναπάμε, για δοκιμή σε πιο ρονταρισμένη φάση και χωρίς ελαφρυντικά.

Θέλει τρόπο το «άγριο» για να πάρει φωτιά στρατοπεδευμένο. Το Focu Sauvage δείχνει πως τον ψάχνει σοβαρά και αυτό είναι αρκετό για να του δώσεις χρόνο.

Προζυμένιο ψωμί στον ξυλόφουρνο: vόστιμο, αλλά τόσο λαδωμένο, που τα χέρια σου μετά θέλουν πλύσιμο (το λάδι, όμως, πολύ καλό). Τα συνοδευτικά βλίτα «τραγανίζουν» και είναι τόσο όξινα, που σε φέρνουν σε καλή εγρήγορση για το ξεκίνημα. Οι δε ελιές, εξαιρετικής ποιότητας.

Κολοκύθι στη μασίνα, αλμύρα, κρεμμύδι και λαδολέμονο: Καψαλισμένο, το κολοκύθι αποδεικνύει πως η μασίνα είναι εργαλείο. Τραγανό και πεντανόστιμο, ταιριάζει με την αλμύρα, η οποία είναι, άλλωστε, σε ποσότητα γαρνιτούρας. Το φρεσκοκομμένο κρεμμύδι, όμως, κάνει τη διαφορά: προσθέτει το άγγιγμα της ομορφιάς της απλότητας.

Μοσχαρίσια γλώσσα στη φωτιά, καμένα κολοκυθάκια, κρεμμύδι τουρσί και κρέμα καπνιστής πέστροφας: Επίτηδες αρπαγμένη, η γλώσσα στη φωτιά αποκτά γευστικό εύρος και ευχάριστα τραγανά σημεία, χωρίς να σκληραίνει. Το κρεμμύδι τουρσί προσθέτει οξύτητα στη γλυκύτητα του κρέατος και του καμένου κολοκυθιού, το οποίο πικρίζει εξισορροπητικά. Η κρέμα καπνιστής πέστροφας απογειώνει το πιάτο σε άλλα ύψη.

Σαρδέλα με λαχανικά μαγειρεμένη στον ξυλόφουρνο: Ίσως ο ξυλόφουρνος εντείνει τα αρώματα θάλασσας και ψαριού. Αμφότερα ήταν γενναία, το δεύτερο έφτανε στο όριο! Στα μάλλον παραβρασμένα λαχανικά διακρίναμε κυρίως κρεμμύδι και πράσο. Το σύνολο θα το έλεγες και σαρδέλες-στιφάδο, μακριά από την προσδοκία της ανάγνωσης στο μενού.

Κατσικάκι αργομαγειρεμένο στη φωτιά με πιλάφι: «Λουκούμι» το κρέας, με βαθιά νοστιμιά, και μαλακή και κρουστή, μαζί, υφή: να νιώθεις πως τρως κρέας, αλλά που λιώνει στο στόμα. Το πιλάφι, όμως, είχε υφή ριζότο, όχι πιλάφι, χωρίς γεύση ρυζιού. Υπερίσχυε μια τυρένια γεύση (όχι μόνο λόγω του γιαουρτιού στο πιάτο), ενώ ήταν και έντονα λιπαρό.

Μπακλαβάς με γιουφκά, κρέμα κανέλας, ελαιόλαδο και αλάτι: Εξαιρετική ιδέα: η γέμιση μοιάζει γευστικά με του μπακλαβά αλλά και του σαραγλί. Αντί για φύλλο, η γιουφκά (κάτι σαν αραβική πίτα) ταιριάζει και δεν είναι σιροπιασμένη. Αυτό, όμως, που πάει το γλυκό «αλλού» είναι η αναπάντεχη κρέμα κανέλας, μαζί με το ελαιόλαδο και το αλάτι: μαγική!